Trauma & Art

Spring cleaning

Over the weekend I allotted a little time to do some spring cleaning, and also tried to fit in other activities, and so I did not have time to create the audio I had intended to make. I even got round to doing a little weeding in the garden, some throwing out of old articles, recycling of a few books, and I also went to the cinema because I like stories. Actually, I think I am a sucker for a good story. We watched an interesting multi themed film, The Professor and the Madman starring Mel Gibson and Sean Penn, with some powerful acting and scenes.

I also took some time to reflect on politics and spirituality because…..

Even though I have distanced myself from party politics over the years, I still think that politics are important because from one perspective everything, including the private is political. Our personal experience and larger socio-political structures are interconnected and interdependent more than we are usually aware of. Local and national elections are approaching, and so I reflected on both the necessity to vote and what a ‘good enough’ vote decision for the better good both locally and nationally could look like. If power is also diffuse, embodied, discursive and enacted rather than just concentrated and possessed by some, the act of voting allows for some level of exercising power and shaping the ways of things.

Early spiritual wounding and cultural conditioning and my awakening process required I explore this field, a processing, healing and expanding through exposure experience, but I sort of went down a rabbit hole, as I over indulged in acquiring information, while neglecting other things. The lesson learnt is that I still tend to ignore the dash board of my body., often brushing aside bodily knowledge and intuitive knowing, which are always available

Today I drank tea on the patio and I thought of how we internalize the landscape we live in. It inhabits us. The Greek landscape is a lot of blue, blue skies, blue seas, and a lot of sun and light. It stirs my heart and it reminds me of beautiful poetry of the rugged terrain, of the trees and of the sky and the sea

‘You spoke about things they couldn’t see and so they laughed. Yet to row up the dark river against the current, to take the unknown road blindly, stubbornly, and to search for words rooted like the knotted olive tree- let them laugh. And to yearn for the other world to inhabit today’s suffocating loneliness, this ravaged present- let them be’ Giorgos Seferis, Greek poet awarded the Nobel Prize in 1963

ΕΠΙΦΑΝΙΑ  – Γεώργιος Σεφέρης

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού

η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια

το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας

και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου

χρυσά. τ’ άστρα του Κύκνου κι’ εκείνο τ’ άστρο ό Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας

ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής

σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,

καμιά φωτιά στην κορυφή τους. βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου. στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή

μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν

στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα

να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω

γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα

περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά. μελανιασμένες λαγκαδιές. o χιονισμένος

κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν

μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερημοκλήσια μήτε

τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι’ οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή

δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ. ψίθυροι

σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη

σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια

σαν την ανάμνηση, της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών

κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια

ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν

εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος

πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ’ αγγίζει

στάλες βαριές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου

μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή

βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,

δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις

να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν

εκείνους πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,

όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν

κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί

πού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη

και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,

Ο δρόμος δεν έχει αλλαγή. κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Beautiful and Strange Homeland by Odysseas Elytis, Greek poet awarded the Nobel Prize in 1979

I’ve never seen a homeland more beautiful and strange
Than the one that fell to my lot
Throws a line to catch fish, catches birds instead
Sets up a boat on land, a garden in the waters
Weeps, kisses the ground, emigrates
Ends up a pauper, becomes brave
Reaches for a stone, lets it down
Tries to carve it, works miracles
Gets into a boat, reaches the ocean
Looks for revolutions, wants tyrants.